جاذبه های گردشگری

دهکده ساحلی بندرانزلی

شهرک دهکده ساحلی بندر انزلی در استان گیلان و در ورودی شرقی شهر بندر انزلی واقع شده است شهرک یا دهکده ساحلی حدودا 5 کیلومتر مانده به غازیان – بندرانزلی سمت راست با تابلوی مجتمع مسکونی دهکده ساحلی نظر هر مسافری را به خود جلب می کند. دروازه ورودی و خروجی بزرگ و حضور نگهبانان جهت کنترل و اطلاعات و انتظامات حکایت از وجود شهرک و سازمان و تاسیسات و خلاصه مجتمعی را دارد که با داشتن خیابان ها٬ بلوارها و فضای سبز با بافت بسیار زیبا که منتهی به دریای نیلگون خزر می شود٬ ناخودآگاه نظر تحسین آمیز هر تازه وارد به شهرک ساحلی بندر انزلی را به خود جلب می کند.
دهکده ساحلی انزلی در عصر های پنجشنبه و جمعه بهار و تابستان بسیار شلوغ است. شهرک ساحلی بندر انزلی (دهکده ساحلی بندر انزلی) دارای رستوران، فروشگاه، پارک، مسجد، منطقه شنای برادران و خواهران، زمین های ورزشی، ویلاهای ساحلی، آلاچیق و … می باشد. همچنین امکان اقامت شبانه در ویلاهای این دهکده وجود دارد که برای اجاره آن به آدرس سایت و شماره تلفنی که قرار داده شده است ، مراجعه کنید.

کاخ موزه نظامی میان پشته

کاخ موزه نظامی میان پشته بندر انزلی در استان گیلان، شهرستان انزلی و در منطقه میان پشته بین دو پل انزلی و پل غازیان در محوطه وسیع این عمارت زیبا با پنجره‌های بزرگ از شمال به روی خزر و چشم ‌انداز زیبای آن و از سمت جنوب به سرسبزی و زیبایی یک باغ پرطراوت آغوش گشوده است. ساخت بنای کاخ میان پشته به دستور رضاخان و به دست مهندسان ایرانی در سال ‪ ۱۳۰۸‬ آغاز شد و پس از دو سال به پایان رسید. این بنا در یک هزار و ‪ ۱۶۸‬مترمربع زیربنا در دو طبقه ساخته شده است.
گرچه این موزه نام نظامی را بر خود دارد اما بنای زیبا و اشیای ظریف و هنرمندانه آن بر وجهه خشک و نظامی سلاح‌ های موجود چیرگی دارد. در واقع “موزه نظامی انزلی” یا همان “کاخ میان پشته” تلفیقی از ظرافت، زیبایی و هنر معماری با جلوه‌ هایی از سلحشوری و رزم ‌آوری است. این بنای زیبا همچون قوی سپیدی در باغ دلگشایی ماوا گزیده که عطر بهار نارنج ‌هایش مشام هر دیدارکننده‌ ای را نوازش می‌ دهد.کاخ مربوط به پهلوی اول می باشد که از سال 1367 بعنوان موزه نظامی فعالیتش را آغاز کرده است.
در حیاط کاخ چند اراده تانک و توپ و سلاح های سنگین و نیمه سنگین در بین درختان قرار داده شده که از همان ابتدا نظامی ‌بودن کاخ را به ما یادآوری می‌کند. در طبقه پایین کاخ موزه نظامی انزلی سلاح های سبک و ادوات نظامی ‌از زمان زندیه تا دوره رضا خان قرار داده شده ‌است. در میان این اشیا از سپر پوست کرگدن گرفته تا لباس های زرهی و و کلاهخود و از سلاح های سبک مانند ششلول و هفت تیر تا تفنگ‌ های بزرگ قلعه ‌ای و تفنگ های سنگ چخماق و حتی نیزه ها و… دیده می ‌شود که جنگاوران کشورمان در قدیم از آن استفاده می‌ کردند. طبقه دوم کاخ موزه نظامی انزلی، حالت کاخ بودن خود را بیشتر حفظ کرده و در آن از مبلمان مورد استفاده رضاخان و مهمانهایش، قفسه ‌های چوبی بسیار خوش ساخت و ظریف و در عین حال مقاوم، شمعدان ها و ساعت های برنزی، ظروف چینی و کریستال که تعدادی از آنها هدایای سران کشورهای خارجی به رضا خان است، نگهداری می ‌شود.

محوطه مقدس

در فاصله حدود ۱۲۰۰ متری شمال غرب مجموعه پاسارگاد و پشت تپه ماهوری‌های سنگی مشرف به دشت، محوطه‌ای باستانی وجود دارد که شامل دو سکوی سنگی سفید رنگ و یک تپه مستطیل شکل پله‌ای است که معروف به محوطه مقدس است. در این محوطه با استفاده از سنگ‌های سفید دو سکوی نزدیک به هم ایجاد شده که یکی دارای پله و دیگری بدون پله‌است. قاعده سکوی جنوبی ۴۳/۲ متر و بلندی آن ۱۶/۲ متر است. این سکو دارای ۸ پله با خیز ۲۷ سانتی متر یعنی برابر با ارتفاع پله‌های دیگر بناهای پاسارگاد است.
قاعده سکوی شمالی ۸۰/۲ متر و بلندی آن۱۰/۲ متر است. مطالعه و بررسی سکوها نشان می‌دهد که آنها در دوره کوروش و به عنوان آتشدان جهت اجرای مراسم آیینی ساخته شده‌اند. درون آتشدان‌ها جهت سبک کردن وزن، خالی شده و روی شالوده‌ای به عمق حدود یک متر قرار داده شده که پیرامون آنها را نواری از سنگ سیاه دربر گرفته‌است. در فاصله ۱۲۰ متری غرب آتشدان‌ها روی صخره‌های طبیعی موجود در محوطه ساختاری خشتی و سنگی ایجاد شده که اکنون به صورت یک تپه درآمده‌است
این محوطه که در ۳ کیلومتری آرامگاه کوروش و در غرب مجموعه پاسارگاد واقع شده‌است شامل تپه‌ای تاریخی و دو سکوی مجزای سنگی است. برخی از محققین اعتقاد دارند که سکوی سوم کشف‌نشده‌ای وجود دارد که تثلیث خدایان باستانی – اهوارامزدا، مهر و آناهیتا – را نمایشگر است.

کاروانسرای مظفری

در نزدیکی آرامگاه کوروش سازه‌ای مشتمل بر حیاتی به وسعت ۲۰۸ مترمربع است که بصورت نامنظم از سنگ‌های سفید ربوده‌شده از کاخ‌های پاسارگاد ساخته‌شده و نیز ایوانی به پهنای ۳۰٫۳ متر با جرزهای سنگی نامنظم و چهار گوش با اتاق‌های کوچک و بزرگ در پشت آن دارد. در دورهٔ آل مظفر برای اسکان کاروانهای تجارتی و زیارتی که از مسیر جاده شاهی می‌گذشتند، کاروانسرایی با استفاده از سنگ‌های آورده شده از بناهای سلطنتی پاسارگاد به طرح چهار ایوانی در کنار آرامگاه کورش ساخته شده که امروزه بقایای دیوار و شالودهٔ آن قابل مشاهده‌است.
درب این سازه به سمت مشرق است. سنگ‌های سازه با ملات گچ به هم وصل شده و در بعضی از نقاط این سازه ملات به کار برده نشده‌است. در زمان سامی قسمتی از این محل تعمیر شده و بدفتر فنی سامی اختصاص داده شده بود ولی امروزه متروک می‌باشد.

مجموعه سلطنتی پاسارگاد

مجموعه سلطنتی پاسارگاد در مرکز پاسارگاد قرار گرفته‌است واز تعدادی کاخ تشکیل شده که در اصل در محدوده مجموعهٔ باغها که به چهار باغ معروف بوده،قرار دارند. بدنهٔ اصلی کاخ‌ها از سالن‌های ستون‌دار تشکیل شده‌است که شامل :
1)تالار عمومی 2) کاخ اختصاصی (کاخ مسکونی کوروش بزرگ) 3) کاخ دروازه 4) کاخ بارعام (کاخ پذیرایی کوروش که در آن از مهمانان و مقامات ملل پذیرایی می کرد)

تنگه بلاغی

تنگه بلاغی یا تنگه هخامنشی در جنوب غربی مجموعه میراث جهانی پاسارگاد قرار دارد . درازای تنگه حدود ۱۲ کیلومتر و عرض آن ۲۰۰ تا ۵۰۰ متر می‌باشد ولی این پهنا قابل عبور نیست زیرا رودخانه پلوار و درختان انبوه و جنگلی اطراف رود عبور را مشکل کرده و تنها از کمر کوه که دارای راه باریکی است می‌توان گذشت . در داخل تنگ بلاغی رودخانه سیوند یا بلاغی (با نام قدیمی پلوار) می گذرد و همین امر باعث سرسبزی و خرمی آن شده است.
پوشش گیاهی تنگ بلاغی غالباً جنگلی و پوشیده از درختان بنه یا پسته وحشی و بادام کوهی و در حاشیه رودخانه بید می باشد. وجود رودخانه دائمی باعث شده توجه جوامع انسانی از گذشته بسیار دور تا کنون به این دره شده است بطوریکه تقریباً تمام دوره های باستانی را که تاکنون در ایران شناسایی شده است، به صورت یکجا در این دره زیبا شناسایی شده است .
آثار بسیاری از تنگه بلاغی بدست آمده است. انواع سفال‌ها با نقوش هندسی و بزکوهی و پرندگان از جمله آنهاست. حتی در بخش‌هایی از این محوطه، آثاری از زندگی پیش از تاریخ انسان کشف شد، دورانی که به گفته کارشناسان به دوره «باکون» معروف است. کشف یک روستای هخامنشی، سازه‌های ساخت نوعی نوشیدنی از دوره ساسانی، کوره‌های پخت سفال متعلق به 7 هزار سال قبل، بررسی‌های علمی روی غاری که احتمالا به 10 هزار سال انسان در آن زندگی می‌کرده و بسیاری یافته‌های دیگر از جمله مهمترین دستاوردهای کاوش‌های باستان‌شناسی در تنگه بلاغی بوده است. مطالعات باستان شناسان حاکی از آن است که انسان‌ها در طول تاریخ همواره در حاشیه رودخانه‌ها زندگی می‌کردند و شکل‌گیری بزرگترین تمدن‌ها، در کنار رودخانه‌ها بوده است.

آرامگاه کمبوجیه

مقبره کمبوجیه یکی از بناهای بسیار زیبای مجموعه پاسارگاد است که ساخت آن مربوط به آغاز دوره هخامنشیان می باشد. بنایی چهار گوش و برج مانند که اکنون تنها یک دیواره از آن باقی‌مانده‌ است و در مسیر کاخ‌های اختصاصی و بارعام با تُل تخت واقع شده است. ارتفاع برج نزدیک به ۱۴ متر و قاعده آن ۲۳/۷ * ۲۷/۷ متر است که بر سکویی سه پله‌ای قرار گرفته‌ است. ورودی بنا به سوی شمال غربی تعبیه شده و نزدیک به ۵۰/۷ متر از سطح زمین ارتفاع دارد که با یک پلکان ۲۹ پله¬ای به اتاق بالای برج دسترسی داشته اند. این بنا از نگاه معماری و هنری یکی از شاهکارهای مهندسان و هنرمندان هخامنشی به شمار می آید. بلوکهای سنگی به گونه ای روی هم قرار گرفته اند که در برخی از رجها به سختی می توان دو بلوک را از هم تشخیص داد. سنگهای به کار رفته در ساخت بنا از گونه سنگهای سفید مرمر نما است که از معدن کوه سیوند آورده شده اند.
در مورد کاربری بنا نظرهای گوناگونی مطرح است. گروهی آن را مقبره کمبوجیه پسر و جانشین کوروش می دانند و بعضی هم آن را آتشکده یا نیایشگاه بشمار می‌آورند و برخی نیز آن را (گنج خانه کوروش) خوانده‌اند که در آن اسناد و مدارک مهم دولت هخامنشی بایگانی می شده‌است. به احتمال زیاد این بنا با توجه نقشه و معماری آن کارکردی آیینی داشته‌است. از آنجا که تمامی بخش های بنا مشخص شده است حفاری های باستان شناسی نیز نمی تواند به حل این معما کمک کند. هم اکنون تنها دیوار به جای مانده از مقبره کمبوجیه توسط داربست هایی که گروه ایزمئو در سال ۱۳۴۹ و ۵۰ ساخته اند، ایستا باقی مانده است و مشکل خاصی که آن را فرو ریزد وجود ندارد.
مقبره کمبوجیه که امروز آن را به عنوان آتشکده‌ای از دوره کوروش کبیر معرفی می‌کنند، اثری منحصر به فرد محسوب می‌شود که با نام بنای زندان در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیده است. این بنا در دوره اسلامی به نام زندان سلیمان .معروف بوده‌است.

تل تخت

تل تخت یا دژ داریوش، که به تخت مادر سلیمان هم معروف است در فاصله 2300 متری شمال شرق آرامگاه کوروش بر بلندای تپه ای طبیعی ساخته شده و نزدیک به دو هکتار وسعت دارد. داریوش بزرگ، چهارمین پادشاه هخامنشی پس‌از به قدرت رسیدن علاوه بر احداث تخت‌جمشید در مرودشت، برخی اقدامات نیز در پاسارگاد انجام می‌دهد که از آن‌جمله تغییر کاربری بنای باستانی تُل‌تخت در شمال پاسارگاد از یک بنای تشریفاتی به دژی مستحکم با وسعت دو هکتار .است
تُل‌تخت در مسیر راه باستانی مناطق مرکزی ایران با ناحیه فارس به عنوان نخستین ایستگاه در محل ورود به پارسه‌کده (ده پارسه یا همان پاسارگاد) و دره بلاغی بنا و سپس در دوره سلوکیان و حکومت محلی ناحیه فارس و دوره اسلامی مسکونی شد.
در این دژ تالارهای ستون دار، انبار، اتاق‌ها و سکوهایی بزرگ وجود دارد که بخش عمده‌ای از این بناها در کاوشهای دیوید استروناخ کشف شده است. ارتفاع تختگاه از کف دشت50 متر است که پس از صاف کردن قسمتی از تپه تختگاه را به صورت مصنوعی روی آن ایجاد کرده اند.پیرامون آن را برج و باروی خشتی فرا گرفته که آثاری از آنها هنوز وجود دارد. اتاقهایی برای اقامت سربازان و نگهبانان، آب انبار، حمام و سیستم جمع آوری آب باران قسمتهایی از ساختار تختگاه را تشکیل داده است.
تل تخت آثار چهار دوره را در خود جای داده است. آثار دوره نخست مربوط به دوره پادشاهی کوروش و ساخت دیواره های صفه و پلکان ورودی است.آثار دوره دوم مربوط به سالهای 500 تا 280 پیش از میلاد یعنی از زمان سلطنت داریوش هخامنشی تا آخر سلطنت سلوکوس اول است.

آرامگاه کوروش هخامنشی

آرامگاه کوروش بزرگ مهم ترین اثر مجموعه پاسارگاد که در دوره ای به “مشهد مادر مقدس” شهرت داشت، از سال 1820 به بعد به عنوان آرامگاه کوروش شناسایی شد. فاصله مجموعه پاسارگاد از تخت جمشید حدودا 75 کیلومتر است. دشتی که آرامگاه کوروش و مجموعه پاسارگاد در آن قرار دارد، دشت مرغاب نام دارد.
آرامگاه کوروش در پاسارگاد، حدوداً در 530 تا 540 قبل از میلاد از سنگ آهکی به رنگ سفید ساخته شده است. بنای آرامگاه دو قسمت مشخص دارد، یکی سکویی 6 پله ای که قاعده آن مربع مستطیلی به وسعت 165متر مربع است و دیگری اتاقی کوچک به وسعت 7.5 متر مربع که سقف شیب بامی دارد و ضخامت دیوارهایش به 1.5متر می رسد.ارتفاع کلی بنا در حدود 11 متر است. در ورودی آرامگاه در سمت شمال غربی قرار داشته و 75 سانتی متر پهنای آن است.این درگاه کوتاه نیز دارای دو در سنگی بوده که از بین رفته است. خزانهٔ آرامگاه، در بالاترین نقطه، شکل یک خانهٔ شیروانی ساده با یک ورودی کوچک در غرب را دارد.

پل خان مرودشت

این پل در نزدیکی مرودشت و بر سر راه شیراز به اصفهان ، بر روی رودخانه کر بنا گردیده و از آثار دوره صفویه است که بین سالهای 1021 تا 1043 ه. ق توسط امام قلی خان حکمران فارس و فرزند الله وردی خان – سردار محبوب شاه عباس اول – ساخته شده است.
انتخاب محل احداث پل با دقت و دانش زیادی صورت گرفته ؛ بطوریکه پایه های پل بر روی بستر صخره ای رودخانه قرار گرفته و همین امر باعث استحکام و ماندگاری پل در طول چند قرن گذشته گردیده است. اهمیت این انتخاب زمانی مشخص تر می شود که بدانیم در دوره اخیر برای احداث پل جدیدی در این محل ، به علت نامناسب بودن خاک و لجنزار بودن اطراف رودخانه ، نهادن پایه های پل بر روی شالوده طبیعی ممکن نگردیده و به همین جهت ، پل آهنی تهیه و آن را بر روی چند شمعک قرار داده اند.
پل خان دارای 5 دهانه است. سه دهانه شمالی بزرگتر و دو دهانه جنوبی کوچکتر است. طول پل قدیم 101 متر و عرض آن حدود 5 متر است. طاق دهانه بزرگ وسط پل برآمده و عرض پل در این قسمت بیش از 7/5 متر است. ارتفاع پل در دهانه وسطی بیش از 13 متر است. پایه های پل از سنگهای تراشیده و ملات ساروج ساخته شده و از استحکام زیادی برخوردار است. بر روی این پایه ها ، طاق هایی با قوس جناغی برپا شده است. قسمتی از رویه پل در دوره های جدیدتر مرمت شده که از بقیه بدنه کاملاً متمایز است.
این پل به شماره 929 به ثبت تاریخی رسیده است.

روستای حصار مرودشت

روستای حصار یکی از زیباترین روستاها در بخش درودزن در شهرستان مرودشت فارس می باشد، وجود آبشارهای متعدد از جمله آبشار زیبای حصار که از چشمه ای در روستای دشتک به طرف حصار سرازیر می شود زیبایی این روستا را صد چندان کرده است. در مسیر این رودخانه وجود آسیابهای آبی که در قدیم برای آرد کردن گندم به کار می رفته است به چشم می خورد.
در گذشته به خاطر اینکه این روستای کوچک محصور در میان باغات گردو و بادام با دیوارهای بلند بوده که در چهار گوشه دیوارها چهار برجک نگهبانی وجود داشته و تنها راه ورود و خروج به این روستای کوچک از راه دروازه چوبی .بزرگی انجام می شد این روستا را “روستای حصار” نامیده اند.
روستای حصار به لحاظ فرهنگی و زبانی و گویشی تفاوتی با دشتک ندارد. علت این امر اینست که این روستا به نوعی فرزند دشتک به حساب میآد. مردم آن اصالتا دشتکی اند و بنا بر ضرورتهای کاری و شغلی به حصار مهاجرت کرده و در آنجا ساکن شده اند.

سد درودزن

سد داریوش” که هم اکنون “سد درودزن” نامیده میشود سدی است خاکی که بر روی رودخانه “کر” احداث شده است ،این سد در نزدیکی شهر مرودشت استان فارس قرار گرفته و شایدتعجب کنید که تاریخچه ساخت سد در این محل به دوران هخامنشیان برمیگردد.
در حدود 2400 سال پیش نیاز به آب در این منطقه برای آبیاری مزارع هخامنشیان را وادار به ساخت سدی در حوالی روستای درودزن کرد. نگرش وسیع داریوش هخامنشی و به خدمت گرفتن مهندسی و همت ایرانیان باعث ساخت یکی از بدیع ترین سازه های آبی در این محل شد.این سد که با توجه به زمان ساخت یکی از شاهکارهای مهندسی جهان به شمار میرود، در بهترین نقطه از مسیر رود کر ساخته شده و از همان زمان به نام “سد داریوش” محل تامین آب جهت آبیاری کشاورزان به کار میرفته است.تنها همین شاخصه کافی بود که در دوره های بعدی این سد مورد بازسازی قرار بگیرد و نهایتا در دوران پهلوی با توجه به نیاز ساخت سدی بزرگ ، بهترین محل ساخت در همین نقطه استراتژیک تشخیص داده شد و همین امر باعث شد که بقایای سد داریوش از این محل به محلی در 3 کیلومتری آن انتقال داده شود.
سد جدید در سال 1351 به منظور تامین آب آشامیدنی و کشاورزی منطقه مرودشت و کامفیروز ساخته شد و جالب است بدانید که این سد نیز عنوان قدیمی ترین سد خاکی ساخته شده در خاورمیانه را یدک میکشد.این سد در ابتدا با همان نام “داریوش” شناخته میشد که بعد ها به نام “درودزن” که نام روستایی در نزدیکی آن است نامیده شد.
از شاخصه های جالب دریاچه این سد اینست که شبه جزیره ای با مساحت 50 هکتار در آن ایجاد شده که در زمان آبگیری سد به صورت جزیره ای کامل درمی آید و توسط پلی به خارج دریاچه مربوط میشود. تلاش هایی برای ایجاد مجموعه های تفریحی و هتل هایی در این محل در حال انجام است.دریاچه این سد هم اکنون زیستگاه آبزیان زیادی است البته ماهیگیری در این دریاچه ممنوع است.مجموعه ی سد،دریاچه سد،جزیره زیبای داخل دریاچه ،محیط آرام و طبیعت زیبای اطراف آن منظره ای دیدنی و بدیع را در این منطقه ایجاد کرده است.

روستای دشتک ابرج

دشتک ابرج یکی از قدیمی ترین روستاهای استان فارس (واقع در شهرستان مرودشت) می باشد که آثاری از دوران هخامنشی در آن یافت شده است. این روستا به دلیل استقرار در دشتی کوچک به نام دشتک معروف شده است. بافت خانه های روستا به علت قرار گرفتن در شیب، پلکانی می باشد. مردم روستا به زبان فارسی (گویش دشتکی) صحبت می کنند که از محدود بازمانده ی گویش پهلوی جنوبی می باشد. هنوز هم در این گویش پاره ای از واژه های کهن پارسی را می توان دید. طبیعت بکر، چشمه های متعدد، کوچه باغ ها و گردو زارهای آن، هر بیننده ای را محو تماشای خود می کند. این روستا در حدود 450 هکتار باغ انگور و بادام دیم، و 250 هکتار باغات گردو را دارا می باشد، و اخیرا به عنوان روستای هدف گردشگری انتخاب شده است.
همچنین آبشار دشتک ابرج در این روستا واقع شده که این مکان دارای پتانسیل جذب گردشگر است و دارای دو آبشار زیبا هست اما به علت نبود راه مناسب در حال حاضر کمتر گردشگری به آن منطقه می رود. آبشار زیبای دشتک در منطقه ای مرتفع وتاریخی در ۶۵ کیلومتری شمال غرب مرودشت در نزدیکی شیراز واقع است.

بهشت گمشده (تنگ بستانک)

بهشت گمشده یا تنگ بستانک از جاذبه های شگفت انگیز طبیعی فارس است که در منطقه کامفیروز در فاصله 120 کیلومتری شمال غربی شیراز قرار دارد.بهشت گمشده در منطقه ای به وسعت 20 هزار هکتار واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا یک هزار و 740 متر است.این منطقه در حوزه آبخیز سد درودزن واقع شده و سالیانه 33 میلیون مر مکعب آب از آن می گذرد. این دره سرسبز از کوه های نسبتا مرتفعی در مرز انتهای دهستان های کامفیروز و بیضاء (شهرستانهای مرودشت و سپیدان) به طرف دشت کامفیروز کشیده شده است.
این منطقه دیدنی که زیبایی انبوه درختان و پرآبی رودخانه‌هایش چشم هر بیننده را می‌نوازد و میهمانان را به تحسین و تکریم آفرینش گر هستی وا می دارد از جمله مناطق حفاظت شده استان فارس است. پوشش گیاهی مناسب، آبشارهای کم ارتفاع طبیعی و آب فراوانی که از مظهر چشمه ها از کوه در مسیر دره به طرف پائین سرازیر می شود موجب شده که این منطقه از زیبایی شگفت انگیزی برخوردار باشد.
یکی از ویژگی‌های این پدیده طبیعی بستر سنگی کف دره است که رویشگاه درختان چنار، گردو و گیاهان سایه پسند است.پوشش گیاهی منطقه تنگ بستانک شامل دو جامعه پسته و بادام و جامعه بلوط است و درختان و درختچه‌هایی از قبیل کیکم، زرشک، شیرخشت، بنه، چنار و گیاهان مرتعی از قبیل خارشتر، شیرین بیان، درمنه، گون و گرامینه را دارا می‌باشد.گونه های جانوری این منطقه نیز شامل قوچ، میش، بز وحشی، خرس، سمور، کلاغ و گونه هایی از پرندگان شکاری است.
امکان اقامت شبانه در بهشت گمشده وجود دارد. بر روی آب تخت های روانی قرار داده اند که در ازای مبلغی اجاره داده می شود. البته امکان چادر زدن هم وجود دارد. امکان استفاده از حیوانات باربر اهلی مانند اسب و الاغ هم در قسمت هایی وجود دارد .

نقش رجب

نقش رجب در ۵۶ کیلومتری شمال شرقی شیراز و در ۳ کیلومتری شمال تخت جمشید در سمت راست جاده و در مقابل راهی که به نقش رستم منتهی می شود، در داخل شکافی در کوه که به نظر می رسد در ابتدا غار بوده، ۴ نقش برجسته به چشم می‌خورد که از مهم ترین آثار به جای مانده از اوایل دوره شاهنشاهی ساسانیان است.این محل به نام نقش رجب مشهور است و دلیل نامگذاری آن هنوز مشخص نیست.
در این مکان چهار نقش برجسته بدین ترتیب وجود دارد: صحنه دیهیم بخشی اهورا مزدا به اردشیر بابکان (به همراه سنگ نبشته) ، صحنه دیهیم بخشی اهورامزدا به شاپور اول ، شاپور اول سوار بر اسب ودر پشت سرش هرمز اول ولیعهد شاپور و هشت نفر از بزرگان و درباریان ساسانی (به همراه سنگ نبشته) ، کرتیر موبد مقتدر و با نفوذی که معاصر پنج شاه ساسانی بود و همان کسی که مانویان را بواسطه نفوذش در دربار تارومار ساخت(به همراه سنگ نبشته)

نقش رستم

نقش رستم نام مجموعه‌ ای باستانی در روستای زنگی‌ آباد واقع در شمال شهرستان مرودشت استان فارس ایران است که در فاصلهٔ ۶ کیلومتری از تخت جمشید قرار دارد. این محوطهٔ باستانی یادمان‌ هایی از عیلامیان، هخامنشیان و ساسانیان را در خود جای داده‌ است و از حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد تا ۶۲۵ میلادی همواره مورد توجه بوده‌ است، زیرا آرامگاه چهار تن از پادشاهان هخامنشی، نقش برجسته‌های متعددی از وقایع مهم دوران ساسانیان، بنای کعبه زرتشت و نقش‌ برجستهٔ ویران‌ شده‌ای از دوران عیلامیان در این مکان قرار دارند و در دورهٔ ساسانی، محوطهٔ نقش رستم از نظر دینی و ملی نیز اهمیت بسیار داشته‌ است.
در گذشته، نام این مکان سه‌ گنبدان یا دوگنبدان بوده‌ است که در بین مردم منطقه، به نام‌ های کوه حاجی‌ آباد، کوه استخر یا کوه نِفِشت نیز خوانده می‌ شد و احتمالاً نام نقش رستم پس از آنکه ایرانیان بین رستم، پهلوان شاهنامه و سنگ‌ نگاره‌های شاهان ساسانی ارتباط برقرار کردند به این مکان داده شد.
کعبهٔ زرتشت نام بنای سنگی چهارگوش و پله‌داری در محوطهٔ نقش رستم است. فاصلهٔ کعبهٔ زرتشت تا کوه، ۴۶ متر است و دقیقاً روبه‌روی آرامگاه داریوش دوم قرار دارد.این بنا در دورهٔ هخامنشی ساخته شده و از نام بنا در آن دوران اطلاعی در دست نیست ولی در دورهٔ ساسانی به آن بُن خانک گفته می‌شده و نام محلی این بنا هم، کُرنای‌خانه یا نقاره‌خانه بوده و اصطلاح کعبهٔ زرتشت در دوران اخیر و از حدود قرن چهاردهم میلادی به این بنا اطلاق شده‌است. تا امروز حدس می‌زدند کاربرد این بنا، محل نگهداری کتاب اوستا و اسناد حکومتی یا محل گنجینه دربار و یا آتشکده معبد بوده‌است. اما غیاث آبادی با تحقیقات خود مدعی است این بنا با مقایسه با تمامی بناهای گاهشماری (تقویم) آفتابی در سرتاسر جهان، پیشرفته ترین، دقیقترین، و بهترین بنای گاهشماری آفتابی جهان است.

تخت جمشید

تخت جمشید(پرسپولیس) ،مجموعه ای از کاخهای بسیار باشکوهی است که ساخت آنها در سال ب512 قبل از میلاد آغاز شد و اتمام آن 150 سال به طول انجامید. تخت جمشید در مرکز استان فارس، 10 کیلومتری شمال مرودشت و در 57 کیلومتری شیرازقرار دارد. طرف شرقی این مجموعه کاخ‌ها بر روی کوه رحمت و سه طرف دیگر در درون جلگه مرودشت پیش رفته‌است. تخت جمشید بر روی صفّه یا سکوی سنگی که ارتفاع آن بین 8 تا 18 متر بالاتر از سطح جلگهٔ مردوشت است، واقع شده‌است.
ساختمان تخت جمشید در زمان داریوش اول در حدود 518 ق . م ، آغاز شد. نخست صفه یاتختگاه بلندی را آماده کردند و روی آن تالار آپادانا و پله های اصلی و کاخ تچرا را ساختند . پس از داریوش ، پسرش خشایارشاه تالار دیگری را بنام تالار هدیش را بنا نمود و طرح بنای تالار صد ستون را ریخت . اردشیر اول تالار صد ستون را تمام کرد . اردشیر سوم ساختمان دیگری را آغاز کرد که ناتمام ماند . این ساختمانها بر روی پایه هایی ساخته شــده که قسمتـی از آنها صخره های عظیم و یکپارچه بوده و یا آنها را در کوه تراشیده اند .
معماری هخامنشی ، هنری است از نوع تلفیق و ابداع که از سبک معماریهای بابل و آشور و مصر و شهرهای یونانی آسیای صغیر و قوم اورارتو اقتباس شده و با هنر نمایی و ابتکار روح ایرانی نوع مستقلی را از معماری پدید آورده است . هخامنشیان با ساختن این ابنیة عظیم می خواستند عظمت شاهنشاهی بزرگ خود را به جهانیان نشان دهند. کتیبه بزرگ داریوش بزرگ بر دیوار جبهه جنوبی تخت جمشید، آشکارا گواهی می‌دهد که در این مکان هیچ بنایی از قبل وجود نداشته‌است. وسعت کامل کاخ‌های تخت جمشید 125 هزار متر مربع است.
همچنین موزه تخت جمشید که در سال 1311 در این مجموعه ساخته شده است و بنای آن مشابه بناهای باستانی هخامنشی می باشد ، در کاخ حرمسرای خشایارشاه هخامنشی قرار دارد. موزه تخت جمشید در سال 1316 افتتاح شد و امروزه علاوه بر آثار بازیافته در تخت جمشید، آثاری از دوره های ماقبل تاریخ و دوره اسلامی را نیز نمایش می دهد.

غار شیرآباد

غار شیرآباد در ۵۵ کیلومتری شرق گرگان، در حد فاصل شهرهای علی آباد کتول و آزادشهر و در جنوب روستای شیرآباد از توابع شهرستان خان به بین واقع گردیده است. فاصله این غار و آبشارهای شیرآباد از روستای شیرآباد کمتر از ۲۰ کیلومتر است، این غار اندکی بالاتر از آبشارها قرار دارد که به دلیل هجواری با روستای شیرآباد، نام روستا را بر آن نهاده‌اند. غار شیرآباد به نام غار دیو سپید نیز شناخته می شود زیرا اهالی منطقه اعتقاد دارند که این غار محل زندگی دیو سپید شاهنامه بوده است. غار شیرآباد یکی از غارهای مهم طبیعی و جالب استان گلستان به شمار می‌رود که دست بشر در ساخت آن دخالتی نداشته است. بیشترین بخش غار تاریک است و در انتهای آن چشمه ای دیده می شود که ظاهرا منشا ایجاد غار در گذشته بوده است. در درون غار به دلیل داشتن شرایط مطلوب و وجود آب، گونه‌هایی از مهره‌داران و بی‌مهره‌گان نظیر گاماروس، کرم، عنکبوت، خرچنگ آب شیرین، سوسک، خفاش، قورباغه جنگلی و سمندر زیست می‌کنند. رطوبت و دمای مناسب این غار، آن را تبدیل به زیستگاه مناسبی برای بعضی از گونه ها مثل سمندر کور غارزی گرگانی کرده که فقط در این غار و غارهای اطراف زندگی می کند، همچنین اطراف این مجموعه، زیستگاه مرال، شوکا، خرس، پلنگ، خوک وحشی، گربه جنگلی و رودک است.غارشیرآباد از نظر درجه سختی برای غارنوردان، غار ساده ای است که دسترسی به آن ساده بوده و غارنوردی در آن نیاز به ابزارهای حرفه ای ندارد.ه همراه داشتن کفش و لباس مناسب و چراغ قوه و باطری اضافه و همچنین طناب را پیشنهاد می شود.